Nieuwjaarstoespraak

Afgelopen dinsdag hebben we als ChristenUnie onze eigen nieuwjaarsreceptie gehouden. Traditiegetrouw heb ik een nieuwjaarstoespraak gehouden.

Ik heb geen aandacht gegeven aan de wapenfeiten uit het verleden en het ook niet gehad over alle dossiers die dit jaar aan de orde zijn.

Ik heb vooral aandacht gevraagd voor de manier waarop we als ChristenUnie politiek willen bedrijven.

Ik ben begonnen met een aantal citaten en verwijzingen.

In de eerste plaats twee citaten uit de kersttoespraak van de koningin:

-      vrees voor onbestemde veranderingen leidt tot onrust en onzekerheid over de toekomst. Dan komt ook het maatschappelijk weefsel onder spanning. Wanneer mensen het vertrouwde niet meer herkennen, groeit wantrouwen. Maar geduld, respect en saamhorigheid kunnen tegenwicht bieden. Het komt aan op maatschappelijke verbondenheid. De uitdaging is steeds elkaar te betrekken bij het oplossen van problemen. Wie zich deelnemer voelt, wordt ook gesterkt in besef van eigenwaarde. Wie wil meewerken aan begrip en vertrouwen zal bereid moeten zijn eigen vooroordelen onder ogen te zien en zijn handelen te toetsen op de consequenties voor medemensen en de gevolgen voor de samenleving als geheel.

-        Dagelijks merken we dat over uitgangspunten en verwachtingen ten aanzien van het algemeen belang verschillend wordt gedacht. Het gevaar bestaat dat het gemeenschappelijke wordt verzwegen en verschillen worden uitvergroot. Dan worden muren van vermeende tegenstellingen opgetrokken en verharden standpunten. Maar het is juist belangrijk te zoeken naar wat verbindt en elkaar over en weer te bemoedigen.

In de afgelopen weken heb ik het boek Easycratie gelezen. Een aanrader voor elke politicus. Zonder uitputtend te zijn gaat het over:

- de slagkracht van in een netwerk verbonden mensen, waarbij niet belangrijk is wie wat zegt, maar wat er wordt gezegd

-  het delen van kennis wat meer oplevert dan het afschermen van kennis

- het onderschatten van kennis van mensen en dat die kennis geen ruimte krijgt in een bureaucratische omgeving waar hiërarchische structuren belangrijk zijn.

-  de snelle overdracht van kennis door internet, die dat mogelijk maakt. Voor iedereen toegankelijk en dus onafhankelijk van hiërarchische structuren

Ik heb ook verwezen naar beginspraak:

Betrekken van burgers bij beleidsprocessen. Dus voordat er oplossingen zijn geformuleerd. Het vooronderstelt het kunnen leveren van een bijdrage aan de oplossing. Overigens zonder die oplossingen per definitie als de juiste te zien. Het vraagt het loskomen van bestaande structuren

Onze fractie heeft in een aantal bijeenkomsten nagedacht over de plaats en de betekenis van de fractie in de gemeenteraad van Zwolle. Dat heeft geleid tot het volgende missie statement:

-  Vanuit een grote betrokkenheid op de stad Zwolle dragen wij bij aan het inrichten van de Zwolse samenleving. Dat doen we op een constructieve en betrouwbare wijze, waarbij wij de verbinding met alle Zwollenaren zoeken. Christelijke waarden inspireren ons om daarin te streven naar
- een sociale stad waarin mensen naar elkaar omzien
- een duurzame stad die als rentmeester handelt
- een stad die balans kent tussen economie, cultuur en historie

- De ChristenUnie doet dat door te verbinden, te luisteren, door meeleven en door iedereen in de eigen waarde te laten. Hierbij laten wij ons leiden door de christelijke waarden, die de Bijbel ons voorhoudt.

Van belang voor onze manier van werken zijn dan vooral de volgende zinnen:

- verbindingen zoeken met alle Zwollenaren
- ons laten inspireren door de christelijke waarden
- verbinden, luisteren, meeleven, mensen in eigen waarde laten

Voor onze manier van werken is het volgende van belang:

- Het gaat in de politiek van alle dag dus niet om het opleggen van onze waarden, maar vooral om het uitleggen daarvan: wat bepaalt het handelen van de ChristenUnie in de Zwolse raad

- We erkennen dat anderen in Zwolle andere uitgangspunten hebben en dus ook andere afwegingen maken

- Het betrekken van de eigen achterban zal een aandachtspunt moeten zijn: Hier kan de vereniging een grote rol spelen. Inventariseer waar de belangstelling van leden ligt (is deels al bekend), zodat gericht gevraagd kan worden naar reacties

- Het betrekken van burgers bij beleidsvoorbereiding is een blijvend aandachtspunt voor de ChristenUnie.

John van Boven

Beginspraak en verwachtingen

De Stentor besteedde vorige week zaterdag nogal wat aandacht aan beginspraak.

Mij viel op dat er nogal verschillende gevoelens waren. De een vindt het nogal teleurstellend, terwijl de ander weet te melden dat Zwolle behoorlijk voorop loopt.

Als je er over nadenkt, dan kan dat ook wel. Het hangt, zo is mijn resultaat van overpeinzen, samen met de manier waarop je in een veranderproces zit.

Er is een categorie mensen, die bij veranderen willen dat het resultaat zo snel mogelijk wordt bereikt. Ze vergelijken de situatie van vandaag met de gewenste situatie en constateren dan: we zijn er nog steeds niet. En een gevoel van teleurstelling bekruipt hen.

Er is ook een categorie, die bij veranderen vooral kijken naar de situatie waar ze vandaan komen. Zij kunnen elke dag zeggen, kijk aan, we zijn weer een stuk verder gekomen.

Dat betekent, dat precies dezelfde situatie door de een wordt ervaren als negatief en door de ander als positief.

Uit eigen ervaring weet ik, dat beide categorieën elkaar niet kunnen overtuigen van het gelijk van hun beleven.

Ik vind dat jammer.

John van Boven

Donderdag 16 december

Gisteren had ik drie politieke afspraken.

- Het begin ’s morgens met het slaan van de eerste paal voor de uitbreiding van het gebouw van Landstede aan het Dokterspad. Het was een sobere plechtigheid: een paar toespraken en een feestpaal slaan (www.feestpaal.nl). Er wordt een symbolische paal geslagen met als klap op de vuurpaal de laatste klap die een oorverdovend lawaai maakt, ondersteund door een confettikanon. Het mooie va dit soort korte bijeenkomsten is, dat je weer en paar mensen spreekt waardoor je je netwerk op onderwijsgebied kunt onderhouden.

- Vervolgens in de namiddag bij het afscheid geweest van Frits Smit, als directeur van de Kamer van Koophandel. Een inspirerend verhaal gehoord van Jacco Eltingh over scoren met sport. Ik kan toespraken nooit zo goed navertellen, maar wat ik wel onthouden heb, is dat er drie soorten sponsoren zijn: de gunners (op de achtergrond), de mensen die iets hebben met een instelling/organisatie en de sponsoren van het type voor-wat-hoort-wat. Dat laatste type is in aantal groeiend en de gunners nemen in aantal af.

Ik denk zelf, dat je heel veel kunt hebben aan gunners als je aan het begin van een nieuw traject staat (waarom schiet me nou het ondernemersfonds te binnen?).

Ook hier weer de nodige mensen gesproken, vooral Zwollenaren die ik in andere verbanden ook tegenkom.

- Daarna door naar de jaarlijkse sporttoost. Bij zo’n toost ontmoeten sportbestuurders en politiek elkaar. Georganiseerd door de sportraad waarbij sportverenigingen afwisselend optreden als gastheer. Gisteren was de vv Berkum gastheer. Toespraken van Lourens de Jong (voorzitter sportraad) en van Gerrit Piek (wethouder met sport in portefeuille). Het welkom was eerst nog van Mannes Pellinkoft , de voorzitter van vv Bertkum.

Ik heb o.a. kennisgemaakt met de nieuwe voorzitter van TafelTennis Zwolle. Daar is een dag eerder een heel nieuw bestuur aangetreden met veel jong talent in de gelederen. Ze zijn nog steeds op zoek naar een nieuw onderkomen omdat het huidig onderkomen niet meer voldoet aan de eisen die de landelijke bond stelt. (weet iemand wat?).
Ook kennisgemaakt met de nieuwe voorzitter van CSV, die mij deelgenoot maakte van zijn zorgen rond het parkeren bij hun velden en kantine. Dit vanwege de voorgenomen bouw van een zwembad op die plek. Maar ik begreep ook, dat er goede gesprekken met de wethouder lopen.

Al met al een vruchtbaar dagje Zwolse politiek. Al was het omdat ik alle drie de keren ook Frankwin Mussche (PvdA) tegenkwam.

John van Boven

Ondernemersfonds

Het ondernemersfonds in oprichting staat nogal in de belangstelling. Terecht. Dat zie je aan het mailverkeer dat langs komt. Maar ook op weblog Zwolle (www.weblogzwolle.nl) is een intensieve discussie te lezen. Al vind ik dat daar meer aantijgingen te lezen zijn dan constructieve, op een oplossing gerichte, argumenten.

Hier wil ik wat overwegingen kwijt die mij bezig houden.

In de eerste plaats over het nut en de noodzaak van een ondernemingsfonds.

We zijn druk bezig met het nadenken over de versterking van de economische kracht van de binnenstad. Dat heeft natuurlijk te maken met de randvoorwaarden: goede bereikbaarheid, goede parkeervoorzieningen.

Maar er is meer.

Het gaat dat vooral om de beleving van de stad. Hoe zo dat? In de boeken wordt onderscheid gemaakt tussen runshoppen (gericht je boodschappen doen) en funshoppen (de boodschappen zijn niet het hoofddoel, je bent uit). Onderzoek heeft duidelijk gemaakt dat de winkelcentra in de wijken vooral gebruikt worden voor runshoppen. In de binnenstad is dat juist afgenomen en zou je je moeten concentreren op funshoppen.

Bij de jaargetijdenborrel (ontmoeting van ondernemers uit de binnenstad) van afgelopen dinsdag is gehamerd op de 3 B’s: bereikbaarheid, bereikbaarheid en bereikbaarheid. Al eerder bij de presentatie van het onderzoek dat ten grondslag ligt aan de economische kadernotitie binnenstad, is gesteld dat het ook gaat om de 3 C’s: cultuur, cultuur en cultuur. Dan wordt met name gedoeld op de beleving van de stad. Een aantrekkelijke cultuur bevordert de keus om juist in Zwolle te gaan funshoppen.

Ik zou daar de 3 S’sen naast willen zetten: samen, samen en samen. Vanwege de totaalbeleving heb je alle partners in de stad nodig: alle ondernemers, alle horeca en alle culturele instellingen.

Volgens mij helpt het instellen van een ondernemersfonds om het gevoel van samen-werken aan de verbetering van de kracht van de binnenstad, te versterken.

Dat is mijn eerste overweging: de kracht van de binnenstad zit ‘em in samenwerking.

De tweede overweging is de manier waarop je kunt/moet werken aan de versterking van die samenwerking.

Ik denk dat je het proces in twee-en moet knippen.

1. er voor zorgen dat iedereen het eens is over de noodzaak van samenwerking. Alleen dan lukt het om de economische kracht van de binnenstad te versterken.
2. dan kijken op welke manier dat het beste kan. Wat je nu ziet is, dat tegenstanders van de manier waarop het zou moeten gebeuren, zeggen dat ze tegen het ondernemersfonds zijn. Als je goed leest, zijn ze tegen bepaalde aspecten uit de gekozen manier van het bereiken van de samenwerking.
   Je loopt zo het risico, dat een verschil van mening over de uitvoering leidt tot het niet realiseren van de gezamenlijkheid.
3. Om die gezamenlijkheid te bereiken moet je als individuele ondernemer even naast de belangen van je eigen zaak gaan staan en je afvragen: wat kan ik bijdragen aan de versterking. Dan lijkt het op korte termijn dat het je mogelijk meer kost. Maar op de lange termijn trek je natuurlijk profijt van de economische versterking.

De beslisnota over het ondernemersfonds staat niet meer op de agenda van a.s. maandag. Het komt in januari op de agenda, tenminste, dat is maandag het voorstel aan de raad.

Dat geeft de partners nog de gelegenheid om bepaalde onderdelen te fine-tunen en goed af te stemmen.

Mijn algemene oproep is om, vanuit de gezamenlijke wens om de economische kracht van de binnenstad te versterken, na te denken over de beste manier om dat te bereiken. Dat houdt in dat er ruimte moet zijn om overleg te voeren over de uitvoeringsvoorstellen.

John van Boven

Afwegingen in de raad

Er zijn van die uitkomsten van een stemming, dat ik me afvraag hoe we er toe komen. Het heeft dan minder te maken met een verschil in opvatting, als wel met het proces dat leidt tot een bepaalde uitslag.
Dat gevoel bekroop me ook bij de motie over de WIW banen bij filmhuis het Fraterhuis. De aangenomen motie (20 tegen 18) maakt dat de gemeente deze beide banen van niet Zwollenaren tot 2014 blijft subsidiëren.

Ik heb tegen gestemd. Daarvoor had ik de volgende overwegingen.

-        vijf jaar geleden is al aangekondigd dat dit type banen niet meer gesubsidieerd zal gaan worden en dat de banen dan zouden moeten verdwijnen of worden omgezet in reguliere banen.

-        Uit de media begrijp ik, dat het Fraterhuis het voor de wind gaat. Dat wil zeggen een behoorlijke groei in kaartverkoop en daarmee een groei in omzet. Je zou zeggen, dat het omzetten in reguliere banen dan binnen de mogelijkheden komt.

-        De beide banen van mensen die buiten Zwolle wonen, worden betaald uit het re-integratiebudget. Dat budget krimpt, door landelijke maatregelen, en financiert normaal gesproken de WIW banen van Zwollenaren.

-        Het door het Fraterhuis gebruikte argument, dat beide medewerkers van groot belang zijn voor de organisatie is een overweging die geen rol kan en mag spelen. Immers, als dat zo is dan moet het Fraterhuis de banen regulier maken of andere oplossingen bedenken. En daarvoor was meer dan voldoende tijd, lijkt me.

Wat nu is gebeurd, is dat de onmisbaarheid de belangrijkste reden (b)lijkt te zijn voor continuering van de subsidie. En dat is een overweging, die niet past bij de afspraak dat niet Zwolse WIW-banen niet meer gesubsidieerd worden.

En dan al helemaal niet, als dat negatief werkt op de mogelijkheden om wel Zwolse WIW-ers te subsidiëren, vanwege het krimpende budget.

John van Boven

Windesheim en de buurt

Gisteren (6 december) stond op de agenda van het raadsplein het bestemmingsplan van de Campus en het bijbehorende Plan van Aanpak.

Dat vraagt om een toelichting.

Het bestemmingsplan is een juridisch document dat vastlegt op welke manier een wijk kan/mag worden ingericht. Dan gaat het bijvoorbeeld om bouwhoogte/massa.

Tegelijkertijd krijg je dan (zeker in dit geval) te maken met knelpunten die door de wijk ervaren kunnen worden bij de groei van hogeschool Windesheim. Daarom is er een Plan van Aanpak aan toegevoegd, waarin de zaken staan die aangepakt moeten worden en die geen plek kunnen krijgen in het juridische document Bestemmingsplan.

Hoe is dat zo gekomen?

Al geruime tijd functioneert een convenantoverleg met als deelnemers: Schellerheem (bewonersvereniging van de wijk naast Windesheim), Windesheim en de gemeente. Het Greijdanuscollege is ook aangeschoven. Onderlinge afspraak: werken aan het goede evenwicht tussen wat Windesheim wil en wat de buurt aan kan. En om over de knelpunten in gesprek te blijven en daarvoor samen naar een oplossing zoeken.

Onder andere door het convenantoverleg is de verstandhouding tussen Schellerheem en Windesheim goed te noemen.

In dat convenantoverleg is, op voorstel van Schellerheem, afgesproken dat er naast het bestemmingsplan een Plan van Aanpak aan de gemeenteraad wordt aangeboden met als doel: beschrijven welke zaken aandacht en oplossing verdienen én (vooral) om de gemeenteraad duidelijk te maken wat de consequenties zijn van het bestemmingsplan.

Het plan van Aanpak is dus een procesdocument.

Het belang zit ‘em in de afspraak dat we samen de in het Plan van Aanpak benoemde knelpunten aanpakken en zo goed als het kan oplossen. Alle convenantpartners hebben “ja” gezegd tegen het Plan van Aanpak. Dat is dus een veelbelovende start. Ook is afgesproken dat het convenantoverleg de voortgang bewaakt.

Bij de behandeling gisteren ( 6 december) bleek dat een meerderheid van de raad instemt met deze aanpak en dus met de gang van zaken.

Des te wranger is het om vandaag te lezen dat bewoners (ook leden van de vereniging van eigenaren Schellerheem) overwegen naar de Raad van State te gaan om Windesheim te dwingen wat aan hun parkeerbeleid te doen. Dat betekent dus dat deze bewoners lak hebben aan de afspraak die is vastgelegd in het convenantoverleg en het werk van hun bestuursleden in het convenantoverleg niet zien zitten.

Eén van deze initiatiefnemers benoemde in de wandelgangen het werk van het convenantoverleg als “gelul”.

Ik ben blij dat niet alle Zwollenaren op deze wijze reageren.

Het doet af aan de constructieve wijze waarop we samen naar oplossingen zoeken.

Waar we elkaar toe hebben verplicht.

John van Boven

Wijkplatform Wijthmen

Afgelopen woensdag heb ik het wijkplatform Wijthmen bezocht. Het ging mij niet zozeer om de inhoud, maar vooral om het proces, dat is gevolgd bij het maken van het dorpsplan. Ik had mezelf de vraag gesteld in welke mate gewerkt is volgens het principe van de beginspraak (geen oplossing voorleggen, maar samen overleggen en nadenken over hoe de oplossing er uit moet komen te zien).

Het was een plezierig platform.

Wat me opviel was, dat de voorzitter bij het woord geven aan sprekers, ze de sprekers “gewoon” met de voornaam aansprak. Wijthmen is een hechte gemeenschap waar iedereen iedereen kent. En dat is mooi om mee te maken.

Ik zag ook de winst van beginspraak, wanneer dat op een goede manier wordt toegepast. De betrokkenheid bij de ontwikkeling van het dorpsplan is groot. De Wijthmeners weten precies waarover het gaat en waar de knelpunten nog zitten. Omdat ze het proces hebben meegemaakt wordt er niet gereageerd vanuit de verdediging, maar vanuit betrokkenheid. Dat is mooi om mee te maken.

Er werden 2 knelpunten gezien.

In de eerste plaats is dat de manier van verleggen van de N35. In de tekening werden 2 varianten aangegeven. Eén variant direct onder de bebouwing door en een 2^e variant wat verder weg en dat betekent dan ook dat het landgoed Soeslo wordt doorsneden. Men weet dat het een apart traject is onder verantwoordelijkheid van Rijkswaterstaat. Maar ook is duidelijk dat bij de ontwikkeling van Wijthmen goed gekeken gaat worden naar de goede interactie tussen beide dossiers, het dorpsplan en de N35. Er is samenhang met de Kroesenallee, en ook daarvan is duidelijk dat het vooral het geld is, dat een belemmering zou kunnen zijn.

Het tweede punt is de plek van het zorgcentrum. Moet dat in de dorpskern komen, of is het beter het te situeren bij het Cultuurhus. Over dit punt was niet iedereen het eens, maar er werd betrokken over gepraat. En dat is constructiever dan praten in wij-zij termen.

Ik ben met een goed gevoel naar huis gegaan. Zo kan het dus ook. Laat het een voorbeeld zijn voor de dossiers waar beginspraak nog niet geweldig uit de verf komt.

De overgrote meerderheid van de Wijthmeners was voor het verder uitwerken van het plan. De fracties (alle fracties waren vertegenwoordigd) hebben ter plekke ook aangegeven, dat het een A-onderwerp kan zijn (geen debat meer, alleen eventueel een stemverklaring)

John van Boven

Beginspraak, wat is dat ook al weer

De gemeenteraad heeft in 2008 op voorstel van het college de beleidsnotitie over beginspraak vastgesteld.

Het woord wordt gemakkelijk in de mond genomen, en dat is mooi. Maar weten we wat we dan bedoelen en hoe de beleidsnota er over spreekt.

Ik heb het gevoel, ook na debatten gisteren in het Raadsplein, dat niet steeds dezelfde inhoud aan beginspraak wordt toegekend.

Een paar citaten uit de beleidsnota:

Over cultuur en gedrag zegt de beleidsnota het volgende:

-        de bereidheid naar elkaar te willen luisteren

-        inlevingsvermogen in het belang van de ander

-        een professional die accepteert, dat anderen iets van zijn werk mogen vinden

-        respect voor alle partijen

-        de moeite doen om de burger ook werkelijk te betrekken

-        het creëren van win-winsituaties: hoe realiseer je niet alleen je projectdoelen, maar ook de wensen van bewoners

-        open staan voor de randvoorwaarden van burgers

Een belangrijk aspect is hoe de communicatie is ingericht. Er zijn 4 niveaus:

1. meeweten (informeren)
2. meedenken (advies vragen)
3. meedoen (onderdelen zelf uitvoeren)
4. meebeslissen (gezamenlijk verantwoordelijk)

Van groot belang is, dan bij de start van het proces duidelijk is, wat er wordt verwacht van de partners in de beginspraak. Als dat niet gebeurt dan wordt op voorhand ongemak ingebakken. En dat is het tegenovergestelde van wat wordt beoogd.

Als ik me de debatten van gisteren in herinnering breng, dan bekruipt me het gevoel dat we elkaar wat meer bij de beginspraak-les hebben te houden. Niet om de bet-weter uit te hangen. Wel om serieus werk te maken van het beleid dat we samen als college en raad hebben vastgesteld en waar de burger op rekenen kan en mag.

John van Boven

Raadslid en iPad

Ik heb al eerder geschreven over mijn pogingen om zo papierarm als maar mogelijk is, mijn raadswerk te doen. De aanschaf van de iPad was een grote sprong vooruit. Je hebt dan wel een applicatie nodig. Ik gebruik Good Reader. Een bijna gratis applicatie die gewoon met de iPad te downloaden is.

Deze applicatie kan een heleboel. Hij kan meerdere formaten lezen tot en met films toe. Hij kent mappen, zodat je stukken voor bijvoorbeeld een raadsvergadering in één map kan doen. Je kunt snel schakelen tussen verschillende stukken.

Ook kun je notities maken. Als je dat doet, dan vraagt het programma of je dat in het stuk zelf wilt opslaan, of dat de notitie met annotaties apart moet worden opgeslagen.

Ik heb voor het laatste gekozen, zoals op foto 1 is te zien.

foto 1: de “nieuwe” notitie wordt apart opgeslagen

In de PDF notitie kun je dus op de door jou aangegeven plek notities maken. Dat doe je door het scherm op de gewenste plek iets langer aan te klikken. Er komt dan een menu, waar je uit verschillende mogelijkheden kunt kiezen. Als je kiest voor notities verschijnt er een veld, waarin je aantekeningen kunt maken. Als je die gesaved hebt, verschijnt er een geel icoon. Zie foto 2.

foto 2: icoon op de plekken waar aantekeningen zijn gemaakt

Als je op zo’n icoon klikt klapt het uit en is de notitie te lezen. Zie foto 3.

foto 3: uitgeklapt icoon

Naast het maken van aantekeningen op de door jou aangegeven plek kun je ook strepen zetten of tekst omlijnen of omcirkelen. Zie de foto 4, 5 en 6.

foto 4: tekst handmatig omcirkeld

foto 5: met kader waarbij de kleur en de grootte zelf te bepalen is

foto 6: omcirkeld, de cirkel kun je verplaatsen en zo groot maken als je zelf wilt.

Mijn conclusie is, dat je met de combinatie iPad en de applicatie Good Reader een heel eind in de goede richting komt.

De documenten moeten dan niet als onderdeel van de agenda aangereikt worden, maar als zelfstandig document. Dat vergroot de snelheid van bereik binnen een notitie en helpt makkelijker schakelen tussen de verschillende documenten.

Ik heb van de griffie een hele bundel digitaal gekregen. Dat was al een hele stap vooruit. Maar het kan nog handiger door de documenten apart te houden. Volgens mij moet dat geen probleem zijn omdat elke document toch op enig oment als zelfstandig document binnenkomt.

Ik ben benieuwd naar een vervolg.

(de foto’s zijn niet echt geweldig, ik had last van interferentie. Ze zijn wel bruikbaar om te laten zien wat ik beschrijf)

John van Boven

Beginspraak, de essentie

Afgelopen donderdag en vrijdag was het drukbezochte (400 deelnemers) landelijk congres over wijkgericht werken. Ik mocht op de vrijdag een lezing houden over beginspraak. Beginspraak is een principe waarmee je bij wijkgericht werken te maken krijgt. Hoe schakel je de wijkbewoners in en hoe laat je ze in hun eigen kracht komen (was de titel van het congres). Je moet dan wel ruimte maken bij jezelf als plaatselijke overheid. Anders gezegd, het vraagt nogal wat van de gemeente. Ik heb overigens de indruk dat nog niet iedereen zich dat beseft.

Voor mij is de essentie van beginspraak, dat aan betrokkenen niet een oplossing wordt voorgelegd met de vraag: wat vind je ervan. Er moet overleg zijn voordat er een oplossing ligt. Als overheid moet je weten met welke wensen en opmerkingen je bij het zoeken naar de beste oplossing rekening moet houden. Dat betekent niet, ik zeg het nog maar eens voor de duidelijkheid, dat de gemeente aan verlanglijstjespolitiek moet doen.

Dan zijn twee dingen van belang: denken vanuit de betrokkenen (omwonenden, instellingen) en in de goede volgorde.

Dat eerste (denken vanuit betrokkenen) doe je eigenlijk al, wanneer je hen niet een oplossing voorlegt, maar praat over het te realiseren doel, wat dat ook maar wezen mag.  Bijvoorbeeld: wat moeten we doen om een horecavoorziening in park de Wezenlanden te realiseren. Dat is wat anders dan de omwonenden vragen: dit is onze oplossing, wat vinden jullie er van.

Als het gaat om de volgorde heb ik vrijdag in mijn bijdrage gesteld, dat we van dressuur naar springen moeten. Voor mij (niet paardenkenner) is het kenmerk van dressuur, dat het paard moet doen wat de ruiter wil en dat gaat soms tegen de natuur van het paard in. Bij springen heeft de ruiter juist de opdracht om het paars zo te leiden, dat het tot maximale prestatie komt. In de termen van het congres: in zijn eigen kracht laten komen.

De metafoor werd herkend. Dat is mooi.

In het kader van het congres heb ik ook een bijdrage gehoord van Art Langerer, de succesvolle trainer van FC Zwolle. Als hij overlegt met zijn assistent-trainers, vertelt hij niet (zoals de meeste trainers wel doen) wat hij van plan is, om dan te vragen wat zijn assistenten er van vinden. Nee, hij vraagt eerst aan hen, wat zij zouden doen (bijv. de strategie van de komende wedstrijd). Als zij hun visie hebben gegeven, reageert de hoofdtrainer daarop en geeft dan aan, hoe het de komende wedstrijd aangepakt gaat worden. Ook dit is een mooie metafoor van beginspraak. Het trof me. En zeker als ik bedenk hoeveel succes FC Zwolle heeft. Op dit moment een voorsprong van 6 punten (gefeliciteerd, trouwens).

Laten we zien hoe het principe van beginspraak - niet alleen een principe, maar beleid – verder gemeengoed kan worden in de gemeente Zwolle.

Ik doe er in ieder geval mijn best voor.

John van Boven