Bagijneweide – het proces

Het laatste stuk op mijn weblog ging over mijn gevoel bij de gang van zaken rond de Bagijneweide. De bewoners die geweldig hun best gedaan hebben en nu lezen dat het college gaat voor een geheel andere invulling.

Ik heb wethouder Vedelaar gevraagd naar de gang van zaken. In een uitvoerige mail heeft Nelleke het proces toegelicht. Daaruit wordt mij duidelijk dat de werkgroep van bewoners op de hoogte is gehouden van de gang van zaken en dat voor hen de uitkomst geen volslagen verrassing is.

Een paar belangrijke elementen:

-        tot aan vorige zomer is gewerkt aan het programma van eisen en is er een werkgroep van bewoners ingesteld die na het participatieproces meedenkt over het juiste vervolgproces en over de betrokkenheid van bewoners

-        omstandigheden zijn na de zomer nogal veranderd. Deze veranderingen zijn besproken in de werkgroep en er is afgesproken dat de noodzakelijke wijzigingen in het PvE zullen worden voorgelegd aan het college

-        In januari 2010 heeft de wethouder met de bewoners gesproken over de 4 varianten waaruit een keuze gemaakt moet worden; ook de voorkeur van het college (woonzorgappartementen) is met hen besproken

-        Daar is ook afgesproken dat het concept programma van eisen – met de uitwerking van variant C – aan de omwonenden wordt voorgelegd.

Conclusie 1: de omwonenden zijn (via de daarvoor ingestelde werkgroep) wel op de hoogte gehouden van het proces en hebben inspraak gehad in het concept programma van eisen.

Bij het aantreden van het nieuwe college lag er een Programma van Eisen voor met de uitgewerkte variant van de woonzorgzones. Alle varianten zijn nog eens bekeken en in een opinienota voor de gemeenteraad opgenomen.

Daarbij ook de informatie dat de provincie besloten heeft (alleen!) voor de woonzorgvariant cofinanciering te verlenen.

Nog wat elementen:

-        voor het vrijgeven van de opinienota is overleg met de werkgroep geweest en is de stand van zaken toegelicht

-        er is een brief gegaan naar alle omwonenden

-        afgesproken is met de werkgroep dat na de zomer een brede bewonersavond wordt georganiseerd, waar het proces en de inhoud uitgebreid aan de orde komen

-        de wethouder heeft de nota nu vrijgegeven om de raadsleden zo veel mogelijk de tijd te geven zich in te werken in het dossier en gesprekken te voeren.

Conclusie 2: wat ik vond dat zou moeten gebeuren, heeft de wethouder al geregeld.

Ik ben blij met de informatie van de wethouder. Wel had ik deze procesinfo liever eerder gehad.

Conclusie 3: de procedure die nu gevolgd wordt door de wethouder past prima in mijn beleving van beginspraak. Het is dus GEEN dure bezigheidstherapie gebleken maar WEL een zorgvuldige procedure

John van Boven

Bagijneweide, hoe staat het met burgerbetrokkenheid?????

Ik las het persbericht en het stuk in de Stentor over de plannen van het college met de Bagijneweide.

De Bagijneweide heeft mijn speciale belangstelling. In mijn eerste notitie over beginspraak was het een voorbeeld van een proces zoals het niet moet. Verkeerde start, geen inbreng van de omwonenden. Een hoog door-de-strot-persen gehalte.

Het proces heeft een nieuwe start gemaakt en werd vanaf dat moment een voorbeeld van hoe het wel moet en dus ook kan. Betrokken bewoners en instellingen hebben er erg veel tijd en energie in gestopt om in gezamenlijkheid een mooi plan te ontwikkelen in de vorm van een nota van uitgangspunten. Er was ook het besef dat niet alles kan (vooral de problematiek van parkeren op maaiveldniveau dan wel ondergronds. En ook de wetenschap dat er een persleiding ligt. Als die verplaatst moet worden kost dat bergen met geld).

Het basisconcept was: woningen met daarnaast kunst- en cultuuractiviteiten. De discussie ging vanaf het begin vooral over het bouwvolume van de woningen. Die waren de kostendrager en dus erg belangrijk.

Wat lees ik nu: het college kiest voor woonzorgappartementen. In het hele voorbereidingstraject niet aan de orde geweest, komt het als een soort Deus ex machina uit de lucht vallen. In het persbericht heet dat dan (sterk eufemistisch): “Met de voorkeur voor de woonzorgvariant beseft het college dat ze op een onderdeel in het programma niet geheel tegemoet komt aan de wens uit de nota van uitgangspunten”.

Allemensen, denk ik dan.

Het lijkt er op dat het hele proces een dure bezigheidstherapie lijkt te zijn. Deze stap, op deze manier, voedt de gedachte dat inbreng van bewoners en andere betrokkenen zoethoudertjes zijn, een schaamlap voor burgerbetrokkenheid en samen maken we de stad.

Het college denkt weg te komen met het begrip hebben voor de kritiek van de bewoners.

Mijn bezwaar zit ‘em niet eens zozeer in de uitgesproken voorkeur van het college. Al past dat niet bij het proces en de onderdelen die werden ingebracht en zo geleid hebben tot de nota van uitgangspunten.

Het zit ‘em vooral in het gegeven dat de bewoners, na er zoveel tijd en energie in gestoken te hebben, domweg vernemen dat het college iets anders wenst.

Waarom college, hebt u uw overwegingen niet eerst voorgelegd aan hen die zich sterk verbonden weten aan dit proces? Dan had u de bewoners serieus genomen.

Denkt u dat dit soort processen, waarvan ik een groot voorstander ben, levensvatbaar zijn als u zo denkt om te kunnen gaan met het resultaat van de inspanningen?

Mijn stelling dat bij “samen maken we de stad” en bij beginspraak burgers in een bestaand systeem worden geperst in plaats van dat er een nieuw systeem wordt gehanteerd waarbij verantwoordelijkheden van iedere partner opnieuw zijn gedefinieerd, is weer bevestigd met deze handelwijze van het college.

En dan ook nog eens aan het begin van een vakantieperiode en een periode dat de Raad niet actief is.

John van Boven

Wilders

Ik wil graag mijn verbazing en bezorgdheid delen. Dan heb ik het over het optreden van Geert Wilders en over de macht die hij blijkbaar heeft over een niet onbelangrijk deel van de Nederlandse kiezer.

Op de een of andere manier weet hij kiezers aan zich te binden. Anders lukt het je niet om 1,5 miljoen stemmen te krijgen bij de laatste 2^e Kamer verkiezingen.

Ik heb de indruk dat het dan vooral gaat om uitdrukking te geven aan onvrede en niet vanuit de hoop dat er concreet wat zal gebeuren als de PVV regeringsverantwoordelijkheid krijgt.

Anders kom je toch niet weg met de volgende situaties

1. Nog geen 8 uur na de uitslag van de 2^e Kamerverkiezingen levert Wilders op voorhand al zijn belangrijke punt van de AOW-leeftijd in. Een punt, dat voor veel kiezers een reden is geweest om PVV te stemmen.
   Ik trek dan conclusies over de geloofwaardigheid van beloften, gedaan in verkiezingstijd.
2. In het debat over de onderhandelingen tot nu toe beklaagt Wilders zich over de behandeling die hem ten deel valt: 1,5 miljoen stemmers worden afgeserveerd. Wat moet ik dan denken van de Hagenezen die voor de gemeenteraad van Den Haag op hem hebben gestemd (ik geloof eer dan 16.500 stemmen), waaraan Wilders nu geen boodschap meer heeft. Hij heeft bedankt voor het raadslidmaatschap.
   Is dat dan geen afserveren van kiezers, die vertrouwen in hem hadden?
3. Wilders vindt dat de PVV recht heeft op deelname aan de onderhandelingen vanwege de verkiezingswinst. Wat zei Wilders in 2006, bij de uitslag van toen (bron NRC van 30 juni): “Jan Marijnissen en zijn Socialistische Partij mag dan wel fors hebben gewonnen, waarvoor hij terecht ook van mijn partij felicitaties verdient, maar dat wil natuurlijk nog niet zeggen dat wij ook vinden dat hij de macht in Nederland moet krijgen. Ik zou daar eerlijk gezegd niet aan moeten denken”.
   Wilders moet het dan niet vreemd vinden dat anderen nu zo over de PVV denken.
4. In het door Wilders aangevraagde debat blijft hij na verloop van tijd stil, zeker nadat Rutte hem gevraagd heeft om eerst samen met de VVD mogelijkheden te verkennen.
   Stel je voor dat er een kans is dat het doorgaat, denk ik dan dat Wilders denkt.

En toch komt Wilders er een volgende keer weer mee weg bij de verkiezingen. De grootste fout die je maken kunt, is de kiezers hun kiesgedrag verwijten. Ik denk dat de blik naar binnen moet: wat kunnen we er zelf aan doen om de kiezers terug te krijgen. Om hen niet te laten kiezen op basis van frustraties of onvrede, maar op basis van inhoudelijke overwegingen. Een positieve keuze dus.

We zullen het echt als politiek zelf moeten doen. Er is werk aan de winkel.

John van Boven

Veerezon

Vanmorgen (donderdag 1 juli 2010) ben ik op uitnodiging op werkbezoek geweest bij Veerezon.

Veerezon is een school die vooral bekendheid heeft gekregen door het concept om 52 weken per jaar open te zijn voor de leerlingen. Dat concept lukt natuurlijk alleen maar wanneer er gewerkt wordt met individuele leertrajecten per leerling. En dat is weer minder bekend.

Het onderwijs is helemaal ingericht op die individuele benadering. Dat maakt het concept ook erg geschikt voor hoogbegaafde leerlingen. Er wordt geredeneerd vanuit de behoefte van het kind en daar wordt het eigen leerplan op afgestemd. Dus de leerlingen niet in een bestaand systeem persen, maar nagaan wat de leerling nodig heeft.

De directeur en een drietal moeders heeft mij bijgepraat over het karakteristieke van hun onderwijs. De kinderen bloeien daadwerkelijk op. Het is dus geen theoretisch verhaal. Het werkt. En dat is natuurlijk een stimulans om door te gaan. Gestart met 5 leerlingen, volgen nu zo’n dertig leerlingen onderwijs op Veerezon.

Dit type onderwijs is nogal vernieuwend en innovatief. Dat heeft ook zo z’n eigen problematiek. De school heeft geen BRIN nummer. Dat betekent dat het geen eigen bekostiging kent. Het wordt “gevoed” door Vivente (PC onderwijs), Catent (RK onderwijs) en de Landstedegroep. Het is ook onderwijs dat alleen maar werkt (lukt) met minder leerlingen per leerkracht. De kosten zijn dus hoger. Zo’n 25% meer. (Het zou trouwens zo maar kunnen zijn, dat later geld wordt uitgespaard op begeleiding en andere vormen van zorg, omdat leerlingen in deze onderwijsomgeving goed gedijen en zich evenwichtig kunnen ontwikkelen.)

(bron: website www.veerezon.nl)

Een aantal aspecten is mij opgevallen.

Er is weinig tot geen overleg met scholen in Zwolle die ook nadenken over nieuwe vormen van onderwijs. Het wiel wordt binnen de eigen grenzen van de school verder uitgevonden. Samen bezig zijn levert naar mijn idee meer op. Overigens zonder dat men elkaars concept moet gaan kopiëren.

Er wordt te weinig aan PR gedaan. Daarmee wordt bij mij het beeld bevestigd dat we vorig jaar kregen tijdens het rondetafelgesprek over hoogbegaafdheid tussen ouders, onderwijs en politiek. Het onderwijs vertelde trots over hun mogelijkheden en vervolgens bleek dat dit helemaal niet bekend was bij ouders. Ouders hebben behoefte aan goede informatie, die moet helpen bij het maken van een goede keuze voor het onderwijs voor hun kind.

In een door de raad aangenomen motie hebben we daar toen aandacht voor gevraagd. Daar is, zo lijkt het, nog weinig mee gedaan.

Ze willen liever niet het etiket speciaal onderwijs opgeplakt krijgen. Dat heeft blijkbaar een te negatieve connotatie. Het is mij dan meer te doen om de eigen bekostiging die het speciaal onderwijs kent, omdat de docent – leerling verhouding anders is.

Aan de andere kant begrijp ik het ook wel, omdat de individuele benadering ook betekent dat er niet met aparte etiketten (zoals hoogbegaafdheid) wordt gewerkt. Ieder kind krijgt die benadering en niemand heeft dus een uitzonderingspositie.

Het was een erg nuttig bezoek. Mijn laatste vraag was naar de betekenis van “Veerezon”. Het blijkt het product van een reclamebureau en niet de één of andere verwijzing.

Wat mij betreft staat Veere voor de oestercultuur, waarbij de zon er voor zorgt dat de oesters open gaan.

John van Boven

Paar dagen weggeweest

Normaal gesproken zal ik niet snel iets op dit log schrijven over mijn vakantiebesteding.

Deze keer wel. Dat heeft te maken met ervaringen die ik graag wil delen. Omdat het iets aparts is, of omdat we er als Zwolle wellicht ons voordeel mee kunnen doen.

We zijn een paar dagen in Duitsland geweest. We wilden wel eens naar Münster.

We zaten in een hotel in de buurt. Tijdens een wandeling door dat dorp zagen we bij een aantal huizen koperen herinneringstegels. Op die tegels stonden de naam van de vroegere bewoners én wat er met hen gebeurd was in de oorlog.

 

“Ermordert” of “überlebt” met jaartal en al. We vonden dat nogal indrukwekkend, omdat de Duitsers zelf het blijkbaar belangrijk genoeg vonden om de herinnering aan de gruwelijkheden uit de oorlog levend te houden.

In Münster zelf werden we in een drukke winkelstraat herinnerd aan het feit dat Münster een Hanzestad is, die in 1993 de gastheer was van de bijeenkomst van Hanzesteden. Ook hier een herinneringstegel in het plaveisel.



Ook waren er tegels van de toen deelnemende landen. We hebben tevergeefs gezocht naar Zwolle. Wel hebben we Deventer gevonden.

Een ander navolgenswaardig initiatief is de plattegrond, die Münster heeft voor de gehandicapten. De plattegrond geeft aan welke gebouwen gemakkelijk toegankelijk zijn in de stad (de monumenten) en waar voorzieningen zijn voor gehandicapten.

We willen het toerisme in Zwolle bevorderen. Zou het wat zijn om van Zwolle een dergelijke plattegrond samen te stellen voor de gehandicapten?

Dan komen we, denk ik, ook te weten waaraan nog gewerkt moet worden aan de toegankelijkheid en voorzieningen.

John van Boven

Flaneeravonden

In het verkiezingsprogramma van de ChristenUnie wordt gepleit voor flaneeravonden (de zaterdagavondflaneeravond). We introduceren deze activiteit, omdat we wat te bieden willen hebben, als we stellen dat het aantal koopzondagen niet moet worden uitgebreid.

We kunnen ons voorstellen dat de ondernemers meer verkooptijd wensen. En we kunnen ons voorstellen dat Zwollenaren en andere bezoekers de mogelijkheid willen hebben om na hun werk te kunnen winkelen.

Er zijn, denken we, meer mogelijkheden dan alleen de zondag.

De volgende overwegingen kunnen helpen er een goed gevoel bij te krijgen.

Het speelt in op de nieuwe trends die laten zien dat het koopgedrag verandert. Er is een verschuiving waar te nemen van de morgen naar later op de dag. De avondverkopen van bijvoorbeeld de Mediamarkt laten zien dat de koper graag ’s avonds komt. Het is een succes. Dat overigens niet vanzelf is gekomen (kostbare advertentiecampagne). Tweeverdieners hebben zo de gelegenheid te winkelen in de avonduren.

De flaneeravond draagt bij aan het onderscheidend vermogen. De zaterdagavond als koopavond met veel nevenactiviteiten heeft geen enkele grote stad.

Bovendien is de bereikbaarheid van Zwolle in de namiddag en de avond veel groter. Er zijn bijvoorbeeld parkeermogelijkheden beschikbaar bij de grote bedrijven/instellingen. We kunnen op die manier bekijken of het gebruik van transferia effectief is

Het zou mooi zijn, wanneer de gemeente stimulerend bij gaat dragen door geen parkeerheffing te vragen op deze avonden

We zien het vooral ook als een instrument om de terugloop in bezoekersaantallen tegen te gaan

Het is mooi dat de winkeltijdenwet openingstijden tot 22.00 uur toelaat.

Op dit moment lopen er gesprekken met partijen, die een rol kunnen spelen bij het inrichten van flaneeravonden. We krijgen veel positieve geluiden.

U gaat er meer over horen.

John van Boven

Verzoek om mee te doen aan onderzoek.

Vandaag kreeg ik onderstaande mail van Tim Jansen, die zijn studie Politieke Communicatie aan het afronden is. Zijn verzoek, en dus ook mijn verzoek is: ben je bereid om de link aan te klikken en de vragen te beantwoorden.

Dat zou heel mooi zijn.

John van Boven.

Beste John,

Om mijn studie Politieke Communicatie af te ronden doe ik voor mijn scriptie onderzoek naar het profiel en de motieven van mensen die reageren op weblogs van politici. Dit onder andere om te kijken of weblogs (ook in de ogen van burgers) het "gat" tussen burgers en politici kunnen verkleinen. Hiervoor heb ik een vragenlijst opgesteld die ik wil laten invullen door mensen die reageren op weblogs van politici (zie: http://www2.fmg.uva.nl/comlab/surveys/onderzoekblogs.html).

Ik zie dat u behoorlijk actief bent op je blog, en ook regelmatig mensen op uw berichten reageren. Mijn vraag is of u me op de een of andere manier kunt helpen met het verzamelen van respondenten. Ik begrijp het dat u contactgegevens niet zomaar door kunt geven, maar misschien is er iets anders te verzinnen. Bijvoorbeeld door een link naar het onderzoek op uw blog te plaatsen.

Prezi

Een merkwaardige naam voor een schitterend product. Het is presentatiesoftware, waarbij Powerpoint verbleekt. Vind ik.

Ik heb me er de afgelopen dagen in verdiept, dank zij een twitter van Carlijn Postma. Zo zie je maar waar tweets toe leiden kunnen.

Ik heb verschillende handleidingen van internet gehaald en ben ook al bezig om een presentatie, die ik na de zomer moet geven, in Prezi te zetten. Het lukt wel, maar het kan veel beter.

Informatie over Prezi is te vinden op www.prezi.com.

Daarom heb ik het voornemen opgevat om een verkensessie te organiseren met anderen, die net zo nieuwsgierig zijn naar Prezi. Bovendien heb ik al iemand bereid gevonden om zijn ervaringen met ons te delen.

Als er lezers zijn die mee willen doen dan kunnen ze mij dat melden.

Dat kan op 2 manieren: DM’en via twitter (@jvb038) of mij mailen (johnvboven@planet.nl)

Ook kunnen we dan bekijken of er animo is voor een workshop.  Ik heb al iemand gevonden die dat wil verzorgen: Hedwyg van Groenendaal, schrijver van een boek over Prezi. Het boek komt uit in september 2010. Kosten € 1250,-

Maar laten we beginnen met een verkensessie.

Laat wat horen als je interesse hebt.

John van Boven

Fundatieplannen

Gisteren ben ik aanwezig geweest bij de presentatie van de uitbreidingsplannen van De Fundatie. Samen met architect Henket heeft Ralph Keuning ons meegenomen naar de toekomst van zijn museum. Het museum, dat hij de laatste 3 jaar zo nadrukkelijk op de culturele kaart heeft gezet. Zwolle vaart er wel bij.

De architect maakte duidelijk dat het Paleis staat op de grens van de binnenstad en van het groen van de singels. De landschapsarchitect is er toentertijd in geslaagd een stuk groen groter te laten zijn door zijn ontwerp: de uitgestelde verwachting.

(foto van deel van foto uit de brochure)

Het symmetrische gebouw krijgt zijn uitbreiding – dat is de bedoeling tenminste – door een even symmetrische vorm op het dak te plaatsen, waarbij de uitbreiding rust op eigen fundament. Het gebouw zelf kan deze uitbreiding niet dragen. Het “oog”, zoals de voorgenomen uitbreiding genoemd wordt, herbergt 2 verdiepingen, met aan de noordkant, door een grote raampartij, uitzicht op de stad.

Ik vind het even mooi als dat ik het een uitdaging vind. Ik geloof, met Ralph, dat het veel bezoekers zal trekken en daarmee een nog steviger plaats zal verwerven. Belangrijker nog, de uitbreiding maakt het mogelijk om nog meer aansprekende tentoonstellingen te organiseren.

Het gebouw is van de gemeente, maar de kosten worden gedragen door de provincie. Als de staten dat goedvinden, tenminste.

De exploitatiekosten zullen stijgen met 3 ton, waarvan de helft voor rekening komt van de subsidiegevers, de gemeente en de provincie. Tweederde voor rekening van de provincie en 1/3 voor rekening van de gemeente. Dus 50.000 euro.

Dat is natuurlijk veel geld. Maar daar komt wel erg veel voor terug. Ik geloof er in dat het ook op het financiële vlak een “uitgestelde verwachting” blijkt te zijn.

Ik zelf vind het een goede ontwikkeling. Investeer je culturele budget vooral in zaken die goed lopen en die de potentie hebben nog beter te gaan lopen.

Kortom, Zwolle krijgt er, als het aan mij ligt, een juweeltje bij. En blijft zo benadrukken wat deze week ook in de media staat: Zwolle is een culturele stad.

John van Boven

Betrokken burgers

Ik kreeg deze week een mail van een betrokken burger onder ogen.

De mail was gericht aan de servicelijn van de gemeente en maakte melding van een kapotgemaakte afvalbak op o.a. het Zandweteringpad. Ook werd de suggestie gedaan om meer vandaalbestendige bakken te gebruiken.

Het zijn goede suggesties, die het verdienen opgevolgd te worden.

Maar wat ik belangrijker vind, is de vraag hoe we de betrokken burger betrokken kunnen houden. Want ook dan geldt dat we samen de stad maken.

Voor mij betekent dat: in ieder geval een antwoord geven waaruit blijkt wat er gedaan wordt met de suggesties.

Nog mooier zou zijn, om zo snel als het hebben kan, die bakken inderdaad te vervangen.

Ben benieuwd.

John van Boven

Jaarrekening: output of outcome

Afgelopen maandag ( 31 mei 2010) heeft de raad de jaarrekening 2009 vastgesteld.

De jaarrekening is onderdeel van wat we de beleidscyclus noemen. Die cyclus bestaat uit een aantal onderdelen:

-        de perspectiefnota (PPN), beleid voor de komende vier jaar met financiële dekking

-        de begroting: de jaarschijf uit de PPN voor het komende jaar

-        de berap (beleidsrapportage): tussenrapportage over het lopende jaar

-        jaarrekening: verslag van het vorige jaar.

De beste volgorde van behandelen is: PPN, jaarrekening, berap, begroting. Je kunt dan maximaal lering trekken uit jaarrekening en berap voor de begroting van het volgend jaar.

Het ligt voor de hand, maar ik kan me de tijd nog herinneren dat de jaarrekening werd vastgesteld na behandeling van de begroting.

De praktijk is, dat de ervaringen van het vorig jaar (jaarrekening) pas gebruikt kunnen worden voor het volgend jaar (begroting). Daarom zoek ik naar mogelijkheden om de leerpunten, die we zien in de jaarrekening, al in te brengen in het lopende jaar.

Los van de discussie hoe zich dat dan verhoudt tot het functioneren van de berap, vraagt dat wel een andere manier van omgaan met de jaarrekening.

In de jaarrekening wordt vooral gekeken of de plannen die we gemaakt hebben ook zijn uitgevoerd. Dat moet ook, maar er moet meer. Er moet ook gekeken worden of die plannen ook bijgedragen hebben aan de doelen die we gesteld hebben (dus kijken naar het beleid).

Om het in jargon te beschrijven: er moet minder gekeken worden naar output en veel meer naar outcome.

Dat vraagt een andere manier van inrichten van de jaarrekening. Dat niet alleen, het vraagt vooral een andere manier van inrichten van de begroting: wat willen we bereiken, hoe gaan we dat doen en wat hebben we er voor over.

Pas dan kun je ook een oordeel hebben over de prijs-prestatieverhouding. Niet alleen kijken naar de effectiviteit, maar ook en vooral naar de efficiency.

Dat lijkt me niet onbelangrijk in een tijd dat we hebben te bezuinigen cq te besparen.

Het belangrijkste om dit voor elkaar te krijgen, is los te komen van de bekende, vertrouwde  structuren en antwoord te geven op de vraag hoe we de beleidscyclus in moeten richten om op deze manier bezig te zijn.

Dan kun je met recht inhoud geven aan de controlerende rol van de raad.

John van Boven