Algemene beschouwingen 2010

Naar aanleiding van de behandeling van de PersPectiefNota 2011-2014 (strategisch meerjarenbeleid) hebben we als raad maandag 30 augustus de algemene beschouwingen gehouden.
De bijdrage van de ChristenUnie is te vinden op: www.christenuniezwolle.nl/standpunten/brochures.

Het college antwoordt op maandag 6 september (was gisteren te laat geworden) en de moties en amendementen komen op 13 september aan de orde.

Overigens, zoals het er nju naar uitziet wordt het plan Waanders (boekhandel in de Broerenkerk) besproekn op maandag 6 september a.s.

John van Boven

Flaneren?

Het idee van de ChristenUnie om te bekijken of we flaneeravonden kunnen organiseren in Zwolle als aanvulling op de koopzondagen heeft gehoor gevonden. Niet alleen in het collegeprogramma, mar ook bij Zwolse ondernemers.

Het bestuur van Citycentrum heeft het initiatief genomen voor een gesprek met mij. Op een ochtend voor de zomervakantie hebben we met z’n drieën mogelijkheden verkend. Ype Bosma, Arnold Sporrel (bestuursleden Citycentrum) en ik. We waren enthousiast en hebben vervolgens gesprekken gevoerd met de gemeente (Zwolle marketing), de horeca (bestuurslid)en 2 mensen vanuit de culturele instellingen.

Ook in die gesprekken bleek enthousiasme.

Het gaat om veel meer dan om openingstijden op een ander moment dan gebruikelijk. Het vooral om een totaalbeleving. Dus om allerlei activiteiten op die momenten. Vandaar de gesprekken met en het meedoen van de horeca en de culturele instellingen als OdeonDeSpiegel en de Fundatie.

Maar we willen ook oog hebben voor de randvoorwaarden. Dan moet je denken aan het parkeren, aan de overbrugging tussen overdag en de avond.

Een aan het geld, niet te vergeten.

We zien het als een unieke mogelijkheid om de stad Zwolle te promoten. Veel mensen hebben de stad nog niet ontdekt. Het is een veel voorkomende reactie van eerste bezoekers: “ik wist niet dat Zwolle zo mooi is en zoveel te bieden heeft”.

Op dit moment zijn er werkgroepjes gevormd die onderwerpen verder moeten uitzoeken. Dat moet op korte termijn, omdat we graag de bedoeling en de plannen willen toelichten op de volgende jaargetijdenborrel. Die is op 21 september a.s.

We zijn er ook achter dat flaneeravonden iets oproept wat niet past bij onze opzet. Iemand riep al “Zaterdagse Zwolle avonden”. Wat het wordt is nog niet helemaal duidelijk. Dat komt vanzelf.

Ik ben erg blij dat ons idee enthousiasme oproept en de wil en wens om er iets moois van te maken.

John van Boven

Fietsenbeleid

De afgelopen week heeft De Stentor ons weer bepaald bij de plaats en functie van de fiets.

Eerst een artikel over de problematiek van de AFAC: filevorming bij de opslag van verkeerd gestalde en/of lang niet meer gebruikte fietsen. Er is dringend behoefte aan meer opslagruimte. Vandaag (19-8) een artikel over de toenemende belangstelling voor de fiets.

Ofwel, 2 verschillende kanten aan dezelfde medaille.

Ik heb al eerder wat geschreven over de fietsenproblematiek (o.a. 10 juli 2009 en 30 juli 2008). Eigenlijk is er niet veel veranderd. Er is wel parkeerplek bijgekomen, o.a. i de binnenstad. Maar er is niet en echte oplossing voor het door velen ervaren probleem van de lukraak gestalde fiets.

Ik heb de indruk dat we een nieuw fenomeen (toenemend gebruik van de fiets) proberen op te lossen op een ouderwetse manier. Bekende oplossingen zijn denk ik achterhaald. De problematiek van vandaag vraagt om oplossingen van vandaag.

Ik pleit voor een onderzoek naar de psychologie van de fietser. Hoe gedraagt hij zich, wat zijn de wensen. Bekend is dat de gemiddelde fietser zij fiets wil stillen naast de ingang van de winkel. (dat wordt op dit moment ‘bestreden’ met de rode loper). Ik zie dat ook die keren dat ik over de markt loop. Het valt me op dat er veel marktbezoekers zijn, die de fiets aan de hand meenemen. Begrijpelijk , maar wel lastig voor de ander.

Als ik in Maastricht kom, zie je geen fiets in de stad, maar wel vel stallingsmogelijkheden aan de rand van het winkelgebied.

De Afac is een oplossing voor het beschikbaar houden van voldoende fietsparkeerplekken. Alleen regels over verplichte opslag (vooral de duur) maken dat er steeds meer ruimte nodig is voor de opslag van fietsen.

(foto De Stentor)

Ik heb op Twitter gevraagd wat kun je er aan doen. In de hieronder te noemen punten neem ik wat van die suggesties mee.

1. in de eerste plaats is voldoende stallingmogelijkheid een belangrijke voorwaarde voor een oplossing va het lukraak stallen. De vraag is dan wel: waar moeten ze komen. Hier krijg je te maken met de psychologie van de fietser: kan het aan de rand van het winkelgebied. Hoe zorg je er dan voor dat men ook stalt daar waar de mogelijkheid is. Zijn we bereid streng te handhaven. Moet je ook de fietsvariant van stop en shop plekken inrichten. Eerst onderzoek naar gedrag en dan inrichten van de plekken
2. AFAC inzet effectiever en lucratiever maken. Regel een snellere doorlooptijd en leg vast wat te doen met de fietsen die niet worden opgehaald. Te denken is aan:
   1. helemaal opknappen en in eigen beheer verkopen
   2. wit spuiten en inzetten als witte fietsen voor studenten, toeristen en asielzoekers
   3. doorsturen naar Oost Europa
3. Ga na welk effect de weggooimaatschappij heeft op het gebruik van de oudere fiets. Zou het helpen als je een vorm van statiegeld op en fiets zet. Net zo iets als de verwijderbijdrage.
4. organiseer een wedstrijd, met als opdracht: ontwerp een effectief fietsenbeleid.

Wat je ook doet: elke beslissing die genomen wordt moet worden nageleefd. Er moet dus een grote bereidheid zijn om te handhaven. Hoe duidelijker de regels, des te gemakkelijker te handhaven.

Zeg nou niet direct, wat een onzin en niet te realiseren. Laat het op je inwerken en kijk welke suggestie het verdere uitwerken waard is.

Reacties zijn welkom

John van Boven

Kermis en beginspraak

Iedereen die mij kent, weet dat ik speciale aandacht heb voor beginspraak en de ontwikkeling er van. En dus ook voor het functioneren ervan in de praktijk. Mijn mening tot nu toe: het functioneert maar het kan veel beter. Cultuuraspecten laten zich moeilijk omvormen.

Ik werd er weer bij bepaald, toen ik las, dat er nogal wat Zwolse ondernemers zijn, die boos zijn op de gemeente. Die boosheid heeft vooral te maken met de plaatsing van attracties van de zomerkermis, waardoor ondernemers omzet missen, zo stellen zij.

Mijn eerste vraag is dan ook op welke manier deze ondernemers betrokken zijn geweest bij de voorbereiding van de zomerkermis. Is er overleg geweest? Al was het maar om duidelijk te maken waarom de plattegrond van de kermis er zo uit ziet. Of misschien zelfs om te verkennen of er mogelijkheden zijn om tegemoet te komen in de omzetderving (moet dan wel aangetoond worden natuurlijk).

In zo’n overleg kun je nagaan wat mogelijk is en in ieder geval duidelijk maken waardoor je je als organisatie laat leiden bij het vaststellen van de plaats van elke attractie. Ik herinner me nog de opmerkingen van vorig jaar. Daaraan is nu tegemoet gekomen. Dat levert weer andere opmerkingen op.

Het gaat mij er niet om, het iedereen naar de zin te maken. Dat lukt natuurlijk niet. Het gaat me er wel om dat iedere betrokken ondernemer gehoord wordt en dat zaken worden uitgelegd en toegelicht. Uit reacties constateer ik voorzichtig dat er geen overleg is geweest.

Aan de andere kant, hoe vaak gebeurt het dat deze ondernemers profiteren van Zwolse activiteiten waarvan ze geen last hebben maar die wel leiden tot grotere omzet? Ik kan me voorstellen, dat dit ook voorkomt.

Het belangrijkste vind ik het overleg in de aanloop naar een activiteit zoals de zomerkermis. Dat leidt in ieder geval tot meer begrip en dat scheelt een heleboel.

John van Boven

Onderhandelingen

De Haagse onderhandelingen zijn in een cruciale fase gekomen.

Ik vind het tot nu toe een merkwaardig proces. Zeker als ik het vergelijk met de wijze waarop de onderhandelingen in bijvoorbeeld Zwolle zijn verlopen.

Het streven in Zwolle was zorgen voor een stabiel college met veel onderling vertrouwen en respect voor de zaken waar elk van de fracties voor staat. Vooral de stabiliteit vraagt een ruime meerderheid in de Raad. Dat is goed voor de gewenste bestuurlijke betrouwbaarheid en voor de noodzakelijke stabiliteit in een tijd van economische grote onrust én in een tijd waarin nogal fors bezuinigd moet worden.

Hoe zit het in Den Haag?

Het lijkt er op dat er een minderheidskabinet van VVD en CDA gaat komen, met gedoogsteun van de PVV. Alsof die 3 partijen bij elkaar een stabiele meerderheid veroorzaken. Het is niet veel meer de helft plus Hero Brinkman. Ik kan dat bepaald niet een meerderheid vinden die garant staat voor stabiliteit en bestuurlijke betrouwbaarheid.

Wie spint er garen bij deze constructie? Dat is vooral de PVV. Zij hoeven geen bewindslieden te leveren, zodat voorkomen wordt dat blijkt dat ze niet in staat zijn goede mensen aan te leveren.

Wat wint de VVD? Vooral het rechtse karakter, zodat ze goed in staat zijn hun partij-idealen te verwezenlijken. Of dat goed is voor Nederland moet nog worden bezien. Ik heb mijn twijfels.

En het CDA dan? Hun gedachtegoed zit nou niet bepaald aan de rechterkant van het politieke spectrum. Of in de praktijk toch wel? Ik denk dat de wil/wens om te regeren zo groot is, dat ze daar heel wat voor over hebben. De praktijk zal uitwijzen of het CDA haar hand heeft overspeeld. Dat zal dan duidelijk worden bij de volgende verkiezingen. Gelet op de uitspraken van de achterban, kan ik me niet voorstellen dat deze constructie goed valt.

Wat is het landsbelang waard?

Hoe verhoudt dat belang zich tot de verkiezingsuitslag?

Natuurlijk moet die uitslag gerespecteerd worden, maar tot welke prijs?

Als er toch een rechts kabinet moet komen, dan maar met de PVV in de regering. Dus met regeringsverantwoordelijkheid. Dan zal in de praktijk duidelijk worden dat hun rechtse idealen meer verbale kracht dan bestuurlijke kracht is. Nu houden ze hun kruit droog en kunnen blijven roepen dat hun idealen nastrevenswaardig blijven.

Nu kijken wat fractiediscipline in het Haagse waard is.

Hup Brinkman. Niet alleen woorden maar ook daden.

John van Boven

Bagijneweide – het proces

Het laatste stuk op mijn weblog ging over mijn gevoel bij de gang van zaken rond de Bagijneweide. De bewoners die geweldig hun best gedaan hebben en nu lezen dat het college gaat voor een geheel andere invulling.

Ik heb wethouder Vedelaar gevraagd naar de gang van zaken. In een uitvoerige mail heeft Nelleke het proces toegelicht. Daaruit wordt mij duidelijk dat de werkgroep van bewoners op de hoogte is gehouden van de gang van zaken en dat voor hen de uitkomst geen volslagen verrassing is.

Een paar belangrijke elementen:

-        tot aan vorige zomer is gewerkt aan het programma van eisen en is er een werkgroep van bewoners ingesteld die na het participatieproces meedenkt over het juiste vervolgproces en over de betrokkenheid van bewoners

-        omstandigheden zijn na de zomer nogal veranderd. Deze veranderingen zijn besproken in de werkgroep en er is afgesproken dat de noodzakelijke wijzigingen in het PvE zullen worden voorgelegd aan het college

-        In januari 2010 heeft de wethouder met de bewoners gesproken over de 4 varianten waaruit een keuze gemaakt moet worden; ook de voorkeur van het college (woonzorgappartementen) is met hen besproken

-        Daar is ook afgesproken dat het concept programma van eisen – met de uitwerking van variant C – aan de omwonenden wordt voorgelegd.

Conclusie 1: de omwonenden zijn (via de daarvoor ingestelde werkgroep) wel op de hoogte gehouden van het proces en hebben inspraak gehad in het concept programma van eisen.

Bij het aantreden van het nieuwe college lag er een Programma van Eisen voor met de uitgewerkte variant van de woonzorgzones. Alle varianten zijn nog eens bekeken en in een opinienota voor de gemeenteraad opgenomen.

Daarbij ook de informatie dat de provincie besloten heeft (alleen!) voor de woonzorgvariant cofinanciering te verlenen.

Nog wat elementen:

-        voor het vrijgeven van de opinienota is overleg met de werkgroep geweest en is de stand van zaken toegelicht

-        er is een brief gegaan naar alle omwonenden

-        afgesproken is met de werkgroep dat na de zomer een brede bewonersavond wordt georganiseerd, waar het proces en de inhoud uitgebreid aan de orde komen

-        de wethouder heeft de nota nu vrijgegeven om de raadsleden zo veel mogelijk de tijd te geven zich in te werken in het dossier en gesprekken te voeren.

Conclusie 2: wat ik vond dat zou moeten gebeuren, heeft de wethouder al geregeld.

Ik ben blij met de informatie van de wethouder. Wel had ik deze procesinfo liever eerder gehad.

Conclusie 3: de procedure die nu gevolgd wordt door de wethouder past prima in mijn beleving van beginspraak. Het is dus GEEN dure bezigheidstherapie gebleken maar WEL een zorgvuldige procedure

John van Boven

Bagijneweide, hoe staat het met burgerbetrokkenheid?????

Ik las het persbericht en het stuk in de Stentor over de plannen van het college met de Bagijneweide.

De Bagijneweide heeft mijn speciale belangstelling. In mijn eerste notitie over beginspraak was het een voorbeeld van een proces zoals het niet moet. Verkeerde start, geen inbreng van de omwonenden. Een hoog door-de-strot-persen gehalte.

Het proces heeft een nieuwe start gemaakt en werd vanaf dat moment een voorbeeld van hoe het wel moet en dus ook kan. Betrokken bewoners en instellingen hebben er erg veel tijd en energie in gestopt om in gezamenlijkheid een mooi plan te ontwikkelen in de vorm van een nota van uitgangspunten. Er was ook het besef dat niet alles kan (vooral de problematiek van parkeren op maaiveldniveau dan wel ondergronds. En ook de wetenschap dat er een persleiding ligt. Als die verplaatst moet worden kost dat bergen met geld).

Het basisconcept was: woningen met daarnaast kunst- en cultuuractiviteiten. De discussie ging vanaf het begin vooral over het bouwvolume van de woningen. Die waren de kostendrager en dus erg belangrijk.

Wat lees ik nu: het college kiest voor woonzorgappartementen. In het hele voorbereidingstraject niet aan de orde geweest, komt het als een soort Deus ex machina uit de lucht vallen. In het persbericht heet dat dan (sterk eufemistisch): “Met de voorkeur voor de woonzorgvariant beseft het college dat ze op een onderdeel in het programma niet geheel tegemoet komt aan de wens uit de nota van uitgangspunten”.

Allemensen, denk ik dan.

Het lijkt er op dat het hele proces een dure bezigheidstherapie lijkt te zijn. Deze stap, op deze manier, voedt de gedachte dat inbreng van bewoners en andere betrokkenen zoethoudertjes zijn, een schaamlap voor burgerbetrokkenheid en samen maken we de stad.

Het college denkt weg te komen met het begrip hebben voor de kritiek van de bewoners.

Mijn bezwaar zit ‘em niet eens zozeer in de uitgesproken voorkeur van het college. Al past dat niet bij het proces en de onderdelen die werden ingebracht en zo geleid hebben tot de nota van uitgangspunten.

Het zit ‘em vooral in het gegeven dat de bewoners, na er zoveel tijd en energie in gestoken te hebben, domweg vernemen dat het college iets anders wenst.

Waarom college, hebt u uw overwegingen niet eerst voorgelegd aan hen die zich sterk verbonden weten aan dit proces? Dan had u de bewoners serieus genomen.

Denkt u dat dit soort processen, waarvan ik een groot voorstander ben, levensvatbaar zijn als u zo denkt om te kunnen gaan met het resultaat van de inspanningen?

Mijn stelling dat bij “samen maken we de stad” en bij beginspraak burgers in een bestaand systeem worden geperst in plaats van dat er een nieuw systeem wordt gehanteerd waarbij verantwoordelijkheden van iedere partner opnieuw zijn gedefinieerd, is weer bevestigd met deze handelwijze van het college.

En dan ook nog eens aan het begin van een vakantieperiode en een periode dat de Raad niet actief is.

John van Boven

Wilders

Ik wil graag mijn verbazing en bezorgdheid delen. Dan heb ik het over het optreden van Geert Wilders en over de macht die hij blijkbaar heeft over een niet onbelangrijk deel van de Nederlandse kiezer.

Op de een of andere manier weet hij kiezers aan zich te binden. Anders lukt het je niet om 1,5 miljoen stemmen te krijgen bij de laatste 2^e Kamer verkiezingen.

Ik heb de indruk dat het dan vooral gaat om uitdrukking te geven aan onvrede en niet vanuit de hoop dat er concreet wat zal gebeuren als de PVV regeringsverantwoordelijkheid krijgt.

Anders kom je toch niet weg met de volgende situaties

1. Nog geen 8 uur na de uitslag van de 2^e Kamerverkiezingen levert Wilders op voorhand al zijn belangrijke punt van de AOW-leeftijd in. Een punt, dat voor veel kiezers een reden is geweest om PVV te stemmen.
   Ik trek dan conclusies over de geloofwaardigheid van beloften, gedaan in verkiezingstijd.
2. In het debat over de onderhandelingen tot nu toe beklaagt Wilders zich over de behandeling die hem ten deel valt: 1,5 miljoen stemmers worden afgeserveerd. Wat moet ik dan denken van de Hagenezen die voor de gemeenteraad van Den Haag op hem hebben gestemd (ik geloof eer dan 16.500 stemmen), waaraan Wilders nu geen boodschap meer heeft. Hij heeft bedankt voor het raadslidmaatschap.
   Is dat dan geen afserveren van kiezers, die vertrouwen in hem hadden?
3. Wilders vindt dat de PVV recht heeft op deelname aan de onderhandelingen vanwege de verkiezingswinst. Wat zei Wilders in 2006, bij de uitslag van toen (bron NRC van 30 juni): “Jan Marijnissen en zijn Socialistische Partij mag dan wel fors hebben gewonnen, waarvoor hij terecht ook van mijn partij felicitaties verdient, maar dat wil natuurlijk nog niet zeggen dat wij ook vinden dat hij de macht in Nederland moet krijgen. Ik zou daar eerlijk gezegd niet aan moeten denken”.
   Wilders moet het dan niet vreemd vinden dat anderen nu zo over de PVV denken.
4. In het door Wilders aangevraagde debat blijft hij na verloop van tijd stil, zeker nadat Rutte hem gevraagd heeft om eerst samen met de VVD mogelijkheden te verkennen.
   Stel je voor dat er een kans is dat het doorgaat, denk ik dan dat Wilders denkt.

En toch komt Wilders er een volgende keer weer mee weg bij de verkiezingen. De grootste fout die je maken kunt, is de kiezers hun kiesgedrag verwijten. Ik denk dat de blik naar binnen moet: wat kunnen we er zelf aan doen om de kiezers terug te krijgen. Om hen niet te laten kiezen op basis van frustraties of onvrede, maar op basis van inhoudelijke overwegingen. Een positieve keuze dus.

We zullen het echt als politiek zelf moeten doen. Er is werk aan de winkel.

John van Boven

Veerezon

Vanmorgen (donderdag 1 juli 2010) ben ik op uitnodiging op werkbezoek geweest bij Veerezon.

Veerezon is een school die vooral bekendheid heeft gekregen door het concept om 52 weken per jaar open te zijn voor de leerlingen. Dat concept lukt natuurlijk alleen maar wanneer er gewerkt wordt met individuele leertrajecten per leerling. En dat is weer minder bekend.

Het onderwijs is helemaal ingericht op die individuele benadering. Dat maakt het concept ook erg geschikt voor hoogbegaafde leerlingen. Er wordt geredeneerd vanuit de behoefte van het kind en daar wordt het eigen leerplan op afgestemd. Dus de leerlingen niet in een bestaand systeem persen, maar nagaan wat de leerling nodig heeft.

De directeur en een drietal moeders heeft mij bijgepraat over het karakteristieke van hun onderwijs. De kinderen bloeien daadwerkelijk op. Het is dus geen theoretisch verhaal. Het werkt. En dat is natuurlijk een stimulans om door te gaan. Gestart met 5 leerlingen, volgen nu zo’n dertig leerlingen onderwijs op Veerezon.

Dit type onderwijs is nogal vernieuwend en innovatief. Dat heeft ook zo z’n eigen problematiek. De school heeft geen BRIN nummer. Dat betekent dat het geen eigen bekostiging kent. Het wordt “gevoed” door Vivente (PC onderwijs), Catent (RK onderwijs) en de Landstedegroep. Het is ook onderwijs dat alleen maar werkt (lukt) met minder leerlingen per leerkracht. De kosten zijn dus hoger. Zo’n 25% meer. (Het zou trouwens zo maar kunnen zijn, dat later geld wordt uitgespaard op begeleiding en andere vormen van zorg, omdat leerlingen in deze onderwijsomgeving goed gedijen en zich evenwichtig kunnen ontwikkelen.)

(bron: website www.veerezon.nl)

Een aantal aspecten is mij opgevallen.

Er is weinig tot geen overleg met scholen in Zwolle die ook nadenken over nieuwe vormen van onderwijs. Het wiel wordt binnen de eigen grenzen van de school verder uitgevonden. Samen bezig zijn levert naar mijn idee meer op. Overigens zonder dat men elkaars concept moet gaan kopiëren.

Er wordt te weinig aan PR gedaan. Daarmee wordt bij mij het beeld bevestigd dat we vorig jaar kregen tijdens het rondetafelgesprek over hoogbegaafdheid tussen ouders, onderwijs en politiek. Het onderwijs vertelde trots over hun mogelijkheden en vervolgens bleek dat dit helemaal niet bekend was bij ouders. Ouders hebben behoefte aan goede informatie, die moet helpen bij het maken van een goede keuze voor het onderwijs voor hun kind.

In een door de raad aangenomen motie hebben we daar toen aandacht voor gevraagd. Daar is, zo lijkt het, nog weinig mee gedaan.

Ze willen liever niet het etiket speciaal onderwijs opgeplakt krijgen. Dat heeft blijkbaar een te negatieve connotatie. Het is mij dan meer te doen om de eigen bekostiging die het speciaal onderwijs kent, omdat de docent – leerling verhouding anders is.

Aan de andere kant begrijp ik het ook wel, omdat de individuele benadering ook betekent dat er niet met aparte etiketten (zoals hoogbegaafdheid) wordt gewerkt. Ieder kind krijgt die benadering en niemand heeft dus een uitzonderingspositie.

Het was een erg nuttig bezoek. Mijn laatste vraag was naar de betekenis van “Veerezon”. Het blijkt het product van een reclamebureau en niet de één of andere verwijzing.

Wat mij betreft staat Veere voor de oestercultuur, waarbij de zon er voor zorgt dat de oesters open gaan.

John van Boven

Paar dagen weggeweest

Normaal gesproken zal ik niet snel iets op dit log schrijven over mijn vakantiebesteding.

Deze keer wel. Dat heeft te maken met ervaringen die ik graag wil delen. Omdat het iets aparts is, of omdat we er als Zwolle wellicht ons voordeel mee kunnen doen.

We zijn een paar dagen in Duitsland geweest. We wilden wel eens naar Münster.

We zaten in een hotel in de buurt. Tijdens een wandeling door dat dorp zagen we bij een aantal huizen koperen herinneringstegels. Op die tegels stonden de naam van de vroegere bewoners én wat er met hen gebeurd was in de oorlog.

 

“Ermordert” of “überlebt” met jaartal en al. We vonden dat nogal indrukwekkend, omdat de Duitsers zelf het blijkbaar belangrijk genoeg vonden om de herinnering aan de gruwelijkheden uit de oorlog levend te houden.

In Münster zelf werden we in een drukke winkelstraat herinnerd aan het feit dat Münster een Hanzestad is, die in 1993 de gastheer was van de bijeenkomst van Hanzesteden. Ook hier een herinneringstegel in het plaveisel.



Ook waren er tegels van de toen deelnemende landen. We hebben tevergeefs gezocht naar Zwolle. Wel hebben we Deventer gevonden.

Een ander navolgenswaardig initiatief is de plattegrond, die Münster heeft voor de gehandicapten. De plattegrond geeft aan welke gebouwen gemakkelijk toegankelijk zijn in de stad (de monumenten) en waar voorzieningen zijn voor gehandicapten.

We willen het toerisme in Zwolle bevorderen. Zou het wat zijn om van Zwolle een dergelijke plattegrond samen te stellen voor de gehandicapten?

Dan komen we, denk ik, ook te weten waaraan nog gewerkt moet worden aan de toegankelijkheid en voorzieningen.

John van Boven

Flaneeravonden

In het verkiezingsprogramma van de ChristenUnie wordt gepleit voor flaneeravonden (de zaterdagavondflaneeravond). We introduceren deze activiteit, omdat we wat te bieden willen hebben, als we stellen dat het aantal koopzondagen niet moet worden uitgebreid.

We kunnen ons voorstellen dat de ondernemers meer verkooptijd wensen. En we kunnen ons voorstellen dat Zwollenaren en andere bezoekers de mogelijkheid willen hebben om na hun werk te kunnen winkelen.

Er zijn, denken we, meer mogelijkheden dan alleen de zondag.

De volgende overwegingen kunnen helpen er een goed gevoel bij te krijgen.

Het speelt in op de nieuwe trends die laten zien dat het koopgedrag verandert. Er is een verschuiving waar te nemen van de morgen naar later op de dag. De avondverkopen van bijvoorbeeld de Mediamarkt laten zien dat de koper graag ’s avonds komt. Het is een succes. Dat overigens niet vanzelf is gekomen (kostbare advertentiecampagne). Tweeverdieners hebben zo de gelegenheid te winkelen in de avonduren.

De flaneeravond draagt bij aan het onderscheidend vermogen. De zaterdagavond als koopavond met veel nevenactiviteiten heeft geen enkele grote stad.

Bovendien is de bereikbaarheid van Zwolle in de namiddag en de avond veel groter. Er zijn bijvoorbeeld parkeermogelijkheden beschikbaar bij de grote bedrijven/instellingen. We kunnen op die manier bekijken of het gebruik van transferia effectief is

Het zou mooi zijn, wanneer de gemeente stimulerend bij gaat dragen door geen parkeerheffing te vragen op deze avonden

We zien het vooral ook als een instrument om de terugloop in bezoekersaantallen tegen te gaan

Het is mooi dat de winkeltijdenwet openingstijden tot 22.00 uur toelaat.

Op dit moment lopen er gesprekken met partijen, die een rol kunnen spelen bij het inrichten van flaneeravonden. We krijgen veel positieve geluiden.

U gaat er meer over horen.

John van Boven